Researchers

Σε αυτή τη σελίδα όλοι οι **ερευνητές** θα ανεβάζετε το υλικό που συγκεντρώνετε σχετικά με την εργασία· πληροφορίες από το Διαδίκτυο, βίντεο και ό,τι άλλο νομίζετε ότι μπορεί να σας χρησιμεύσει.

__** Αριστοτέλης - Στάγειρα 384-322 π.Χ. **__ Διάσημος φιλόσοφος, ο τελειωτής της αρχαία ελληνικής φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στα Στάγειρα της Μακεδονίας. Σε ηλικία 18 ετών ήλθε στην Αθήνα και κατατάχθηκε στη Σχολή του Πλάτωνος, τη γνωστή Ακαδημία, κοντά στον οποίο μαθήτευσε επί 20 ολόκληρα έτη. Σ’ αυτό το διάστημα σπούδασε την πλατωνική φιλοσοφία, και έθεσε τα θεμέλια της δικής του. Το 342, τον κάλεσε ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος και ανέλαβε την εκπαίδευση του δεκατριετούς Αλεξάνδρου, που διεκόπη μόλις ο Αλέξανδρος άρχισε να παρασκευάζεται για την κατά των Περσών εκστρατεία. Επέστρεψε στην Αθήνα (335), για να βρει όλους τους δημόσιους τόπους κατειλημμένους από τους διαφόρους φιλοσόφους. Για το λόγο αυτό, ο Αριστοτέλης, άρχισε να φιλοσοφεί με τους φίλους του περιπατώντας, γι’ αυτό και η Σχολή του ονομάσθηκε Περιπατητική Σχολή και οι οπαδοί του περιπατητικοί φιλόσοφοι. Όταν οι μαθητές του πύκνωσαν πολύ, τότε δίδασκε καθήμενος και περιστοιχισμένος από αυτούς. Οργάνωσε τους μαθητές του κατά το πλατωνικό πρότυπο. Αντίθετα, προς τον ιδεαλιστή Πλάτωνα, είναι ο ιδρυτής του θετικισμού στην ελληνική φιλοσοφία και δημιούργησε τις επιστήμες της Λογικής, της Ψυχολογίας, της Ρητορικής, της Φυσικής και Μεταφυσικής. Στα σωζόμενα συγγράμματά του υπάρχουν αποταμιευμένες γνώσεις που προκαλούσε κατάπληξη, για το πώς ήταν δυνατό ένας άνθρωπος να μπορέσει να συγκεντρώσει τέτοιο πλήθος γνώσεων και να τις συναρμολογήσει και να τις οργανώσει, μόνος, σ‘ ένα τέλειο σύστημα. Για την πρωτοφανή διάνοιά του και την εργατικότητά του, τον είχαν θαυμάσει γενναιόδωροι βασιλείς και ηγεμόνες της Ελλάδος και της Ασίας, και πρώτος απ΄ όλους ο Μέγας Αλέξανδρος. Η μεγαλοφυΐα του Αριστοτέλη κίνησε το φθόνο των συγχρόνων Αθηναίων φιλοσόφων, οι οποίοι ποικιλοτρόπως τον κατασυκοφάντησαν και τον εξύβρισαν. Ακόμα και ο ανιψιός του Καλλισθένης, ο οποίος συνόδευσε τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία, κατηγόρησε στον Αλέξανδρο το μεγάλο φιλόσοφο, και εξύφανε εναντίον του ολόκληρη συνωμοσία, που στεφόταν τάχα κατά της ζωής του Αλεξάνδρου. Κουρασμένος και αηδιασμένος από τον πόλεμο που του είχαν στήσει, ιδίως μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, Αθηναίοι φιλόσοφοι, ο Αριστοτέλης κατέφυγε στη Χαλκίδα, όπου είχε ένα εξοχικό σπίτι, και πέθανε εκεί αυτοεξόριστος και πικραμένος. Ο νεκρός του μεγάλου φιλοσόφου μεταφέρθηκε στη γενέτειρα πόλη του Στάγειρα και οι συμπολίτες του ανήγειραν βωμό, κοντά στον οποίο οι αρχές της πόλεως πήγαιναν να συσκεφθούν. Ακόμα, όρισαν «Αριστοτέλειον εορτήν», που τελούσαν μια φορά κατ’ έτος, και σε μήνα ονόμασαν Αριστοτέλειον. Στη διαθήκη του Αριστοτέλη, που διέσωσε ο Διογένης ο Λαέρτιος, φαίνεται πεντακάθαρα ο χαρακτήρας του Σταγειρίτη σοφού, που τόσοι ζήτησαν να τον σπιλώσουν: ευγνωμοσύνη, φιλανθρωπία, ανεξικακία, ευσέβεια, ευλάβεια προς τις τελευταίες θελήσεις των απερχομένων οικείων του και πρόνοια για τους επιζώντες. Πηγή: http://www.mousa.gr

Μετά από πρόταση των editors, βρήκα ορισμένες πληροφορίες και ρητά του ** Πρωταγόρα ** : Άβδηρα 480-410 π.Χ. 1. Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος 2. Η ψυχή δεν είναι τίποτε χωρίς τις αισθήσεις 3. Για κάθε τι υπάρχουν δυο απόψεις αντίθετες μεταξύ τους 4. Σχετικά με τους θεούς δεν γνωρίζουμε ούτε για το αν υπάρχουν ούτε για το αν δεν υπάρχουν 5. Είναι πολλά εκείνα που εμποδίζουν τη γνώση, τόσο η αβεβαιότητα, όσο και η συντομία της ανθρώπινης ζωής. Πιστεύω ότι από τα παραπάνω πιο εύκολα σε ένα καρέ μπορεί να σχεδιαστεί το **2** και το **3**. __ Λίγα πράγματα για τη σοφιστική σκέψη: __  Ο Πρωταγόρας ισχυριζόταν πως μια γνώμη δεν μπορεί να είναι πιο αληθινή από μια άλλη. Κρινόμενη όμως από τα αποτελέσματα που προκαλεί μπορεί να είναι καλλίτερη, ή χειρότερη. Π.χ. δεν έχει νόημα να τονίσουμε στον εκ γενετής τυφλό ότι ο κόσμος στην “πραγματικότητα” έχει εικόνες και χρώματα γιατί δεν θα είναι σε θέση να το αντιληφθεί. Αυτό που μπορεί όμως να καταλάβει με βεβαιότητα είναι ότι βρίσκεται σε μειονεκτική θέση σε σχέση με κάποιον άλλο που ισχυρίζεται ότι “βλέπει”. Ο σοφιστής λοιπόν δηλώνει πως είναι ο γιατρός που θα θεραπεύσει τον πολίτη ώστε να μπορέσει να αντιληφθεί μια άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που θα τον φέρει σε καλλίτερη κατάσταση από αυτήν που βρισκόταν πριν. Έτσι η νέα άποψη που θα αποκτήσει ο πολίτης θα είναι καλλίτερη από την προηγούμενη, χωρίς ωστόσο να είναι αληθέστερη. Στη σκέψη του Πρωταγόρα και των περισσοτέρων σοφιστών ο ανθρωπιστικός σχετικισμός δεν οδηγούσε στον αμοραλισμό ούτε στην χαλάρωση των ηθικών αρχών που απαιτούνται στην πόλη. Αν συνέβαινε αυτό τότε οι σοφιστές θα αυτοαναιρούνταν. Τι νόημα θα είχε να ισχυρίζεται κάποιος “ότι διδάσκει την αρετή” αν η αρετή μπορεί να αποκτά όποιο περιεχόμενο θέλει ο καθένας. Τι νόημα θα είχε ο ισχυρισμός ότι η γνώση και η μόρφωση είναι ισχύς αν οι απόψεις του αμόρφωτου είναι ίσης αξίας με τις απόψεις του μορφωμένου. Ο Πρωταγόρας μπορεί να θεωρούσε όλες τις γνώμες ισότιμες αλλά οπωσδήποτε δεν τις θεωρούσε ισοβαρείς. Το δικαίωμα σε κάποια άποψη για οποιοδήποτε ζήτημα είναι σεβαστό για κάθε πολίτη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η άποψη είναι οπωσδήποτε και πάντα σωστή. Το κριτήριο της ορθότητας είναι τα αποτελέσματα αυτής της γνώμης. Αν τα αποτελέσματα είναι θετικά, τότε η συγκεκριμένη γνώμη είναι σωστή. Αν τα αποτελέσματα είναι αρνητικά τότε η γνώμη αυτή είναι λάθος. Αυτές οι απόψεις των σοφιστών στην ουσία αντικατοπτρίζουν μια πραγματική κατάσταση στη πόλη. Ο δήμος αποφάσιζε όσο μπορούσε καλλίτερα πάνω σε κάθε θέμα αλλά η αξιολόγηση γινόταν μετά. Συχνά, η αποτυχία οδηγούσε τους εκλεγμένους πολιτικούς αρχηγούς που υλοποιούσαν τις αποφάσεις σε πρόστιμα ή και στο θάνατο. Έτσι η καθοδήγηση του σοφιστή ωφελούσε στο ότι δημιουργούσε “ορθές” απόψεις στους πολίτες και ειδικότερα στην ελίτ που συχνά πρόσφερε τους αιρετούς άρχοντες.
 * Σοφιστής **

Το αποτέλεσμα της γνήσιας σοφιστικής σκέψης λοιπόν καθοδηγούσε τον πολίτη να προσαρμοστεί σε ένα σύστημα δοκιμασμένων, εκ του αποτελέσματος, ηθικών αξιών και όχι στην άρνηση οποιασδήποτε ηθικής. Η μέθοδος βέβαια ήταν καινοφανής αλλά το προτεινόμενο σύστημα ήταν λογικά διαρθρωμένο και προσαρμοσμένο στις απώτερες, γενικά παραδεκτές, επιθυμίες του δήμου όπως την έννομη τάξη, την ισονομία, την ευμάρεια, την στρατιωτική ισχύ κ.λ.π. Πηγή: http://www.protagoras.gr